X
تبلیغات
به یاد تو
به جایی خواهم رفت

که نباشد حرمت درویشی ظاهر ژولیده ی او

+ دست نوشت هاي سیا در شنبه بیستم اسفند 1390 و ساعت 1:13 |

سکوت نیمه شبهایم پر از اواز دلتنگیست

از ان روزی که چشمانم به دور از چشم گیرای تو بارانیست

با تو هستم ای که بعد از رفتنت هم بستر اشکم

نگاه بی قرارم همچنان مبهوت بر راه است

دگر از دار این دنیا چه دارم من

کمی کاغذ

                           قلم                             

                          فکر                                                      

تو می دانی که من تنهاترین تنهای این شهرم

فقط خواهم نوشت هر شب

                           فقط خواهم سرود هر دم                                                       

فقط خواهم گریست هر شب

نه می مانم

نه می میرم

فقط در کوچه های شهر

با یادت

قدم خواهم گذاشت هر شب

.

.

.

سکوت کوچه دلگیر است...

نفس اهسته می گیرد

هوای کوچه بی عطر نفس های تو مسموم است

رمق از زانوانم میرمد ارام

وجودم مملو از تنهایی و سرمای اسفند است

می نشینم گوشه ی تکراری این کوچه و با خود سخن از سرنوشت پوچ می گویم

اگر فرجام این همراهی نیلوفری در کام من اینگونه تلخی داشت

چه خواهد شد سرانجام دل تنهاو مردابی

.

.

.

راستی همراز دیروزم

تو هم همپای من با گربه های کوچه بیداری؟

نه جانانم تو در خوابی

برای با طراوت بودن فردای زیبایت تو می خوابی

تو ای منشور عشق من

بیادم چون من بیمار

می باری؟

نه معشوقم تو می خندی

برای شادی هر لحظه ی عمرت تو می خندی

تو ای معبود احساسم

شبان غم...

عروسکهای روز عشقمان را در بغل گیری به یاد حس من چون من؟

تو هم اشک نگاهت را

به روی بالشت اهسته می ریزی از غصه؟

تو هم همچون من مجنون

کوره بوی عطر سردم را

ز دامان عروسک ها

می جویی و می گریی و می بوسی انها را؟

نگاهت مضطرب در گوشه های شهر می گردد به دنبالم؟

دل شب را شکافش می دهی از درد؟

به دنیا نا سزا گویی؟

یا که نه.... فاقد ز هر رنجی

نمی خوانی و می دانم تو اشعار سیاهم را

به یادم باش گاهی کم

که در یادم ندارم یاد تو

گاهی

کم

+ دست نوشت هاي سیا در شنبه بیستم اسفند 1390 و ساعت 0:52 |
تقدیم به دوست 6 ساله ی عزیزم



گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی



(سعدی)

+ دست نوشت هاي سیا در یکشنبه بیست و چهارم مهر 1390 و ساعت 15:44 |
نگاهم خسته و گیج است

سرم کانون درد و غم

شبم خاموش و بی همدم

ذلم شبگرد شهر تیره ی حسرت

کسی دردم نمی فهمد     

                                                                           کسی رازم نمی داند

کسی از غصه ی پیر دلم هرگز نمی داند

 

تمام واژه هایم را به روی کاغذ بی روح می ربزم

                                                                   نفس را از ورق اهسته می پرسم

                                                                                                                             با چشمم

سکوتش باز قلبم را به درد می اورد

                                                             افسوس

نم اشکم به رویش واژه ها را باز در هم ایخت

                هنوز بی تاب هستم منتظر شاید تو باشی ناجی این درد جانفرسا

قلم امیدوارانه

                                                      به دل گوید شبت را با نگاهش صبح خواهی کرد

و دل بی تاب و چشم در راه

                نگاهم باز مییند غروب جمعه ای دیگر

                                                             دلم از انتهای جمعه های تو بیزار است

                                                                                                   هنوز هم چشم در راه است

+ دست نوشت هاي سیا در سه شنبه پانزدهم شهریور 1390 و ساعت 22:17 |
...
+ دست نوشت هاي سیا در دوشنبه دوم آذر 1388 و ساعت 11:57 |

دیشب از فرط فراق     طبق یک عادت دیرینه و سبز

گام در خلوتی کوچه زدم

اسمان اشکبار

برگ باران زده ی روی زمین

رقص بادوملودی های لطیف باران

عطر نای خشت های کوچه ی سرد و سیاه

باز در خاطر من می ارند

شب دیوانگی ام

قصه ی غربت چشمان مرا با نگه نافذ و سنگینت را

که صدای تپش حس مقدس درمیان وسعت همهمه ی قلبی پاک

بر دلم باعث گشت

با لبانی مسکون

                    زانوانی لرزان

                                      دیدگانی نمناک

                                                         و نگاهی غمناک

سفری سرخ در التهاب بطن دیدگانت کاوم

بی تعلل سوزاند

شعله های شرر چشم تو بال و پر پروازم را

دل ولی بی پاسخ

در میان کوچه های پیچ در پیچ دودلی حیران است

من هنوزپا سوز

حکم بی عدل سکوتت هستم

شرط بر همیشه دربند زنده

ای تو بی رحم ترین حادثه ام

ای تو پاییزی ترین خاطره ام

                                                            ای طلسم قلبم

دوستت می دارم

+ دست نوشت هاي سیا در شنبه بیست و دوم اردیبهشت 1386 و ساعت 13:2 |

ديده ام از اشك مغروق و نگاه هر شبم شهلاست 

 

از اين شبگريه ها خستم شبان غم همه يلداست

 

هجوم ممتد اندوه اميدم را عبث كرده

 

ولي با ياد تك معشوق دلم تا انتها شيداست

+ دست نوشت هاي سیا در دوشنبه هفتم اسفند 1385 و ساعت 16:44 |

بوسه   بر  دفتر   شعرم  مي گذارد  اشنايي        دل  سپرده   بر  حقيقت  شده  معدوم   تباني

 

دردل غربت شعرم گشته غرق و شده گريان       در   رمان   زندگاني   شده   محكوم   جدائي

 

ابر و  باران  با  نگاهش  اشنا  و  هم نوازند     درسرابي پوچ و مسكوت نفس خود كرده فدائي

 

طا ير باغ  نگاهش  مي زند  پر  زير  باران       مي رمد بي صبر و خسته هد فش مرز رهائي

 

سوز پررنج جدائي خاطرش را كرده ويران      ناله خوان و گريه  باران  زده  راهي به دياري

 

مي زند بانگ خمو شي ز دل ر ز غمش او

مده دل جز به خدايت نه به اصنام و نه ياري

+ دست نوشت هاي سیا در جمعه هفدهم شهریور 1385 و ساعت 17:58 |

صورتك   هاي   سپيد   و   ادمك  هاي    سياه             قصه هاي رنگارنگ و عاقبت هاي تباه

عشقاي    بزرگ   و  ابي   پر از   دوز  و   فريب               پشت صورتك رفيق و تو دلا همه غريب

از لغت نامه ي دلها پاك شده اسم صداقت   تو ي منجلاب سكه گمشده رسم رفاقت

شهر عشاق نيست حقيقت حتي تو تصوراشون         عشق فرهاد به نگارش مونده افسانه براشون

حرف   دلهاي   غريبا   واژه هاي  اين    ترانست              وقتي مي شنون كه دنيا واسه بي مهري بهانست

منم از اين اب و خاكم ولي از بي مهري خستم            ديگه از دنيا بريدم دل به تقدير تو بستم

+ دست نوشت هاي سیا در چهارشنبه بیست و هشتم تیر 1385 و ساعت 16:12 |

امید وارم این پستم رو تا اخر بخونید

  حافظ مي گويد:

 

      اگر آن ترك شيرازی بدست آرد دل ما را

 

       به خال هندويش بخشم سمر قند و بخارا را

 

   خيام به حافظ :

 

      اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را

 

       به خال هندويش بخشم سرو دست وتن وپا را

 

      هر آنكه چيز مي بخشد ز مال وخويش مي بخشد

 

       نه چون حافظ كه بخشيده است سمر قند و بخارا را

 

   شهريار به خيام:

 

      اگر آن ترك شيرازي بدست آرد دل ما را

 

       به خال هندويش بخشم تمام روح و اجزا ء را

 

      هرآنكه چيز مي بخشد بسان  مرد  مي بخشد

 

       نه چون خيام كه بخشيد دست سر ودست وتن وپا را

 

       سر ودست وتن وپا را به خاك گور مي بخشند

 

       نه بر آن ترك شيرازي كه برده است جمله دل ها را

 

 

نمی خوام به کسی بی ادبی کرده باشم اما به همه می گم:

 

 

اگر ان ترك شيرازي بدست ارد دل ما             را به خال هندويش بخشم الفباي سرودن را

 

نه مي بخشم ز اندامم سرو دست و تن و پا را      و نه از دار اين دنيا سمرقند و بخا را را

 

همان مردي كه مي گويدبسان مردمي بخشم  فقط لافي زدست چون گفت تمام روح واجزا را

 

نه عارف هستم و شا عر ونه يك نكته دان پير       ولي از فرط ان يارم شدم هم قدم تارا

 

اگر ان عارف زاهد گرفت از شيخ پير خرده          گلايه مندم از شعرش كه كشته قاضي دل را

 

ولي من داده ام انرا كه ارزاني او كردم        نه دررويا گرفتارم نه خواهم ساقي و مي را

 

ندايي ميدهد هشدار كه در اين ضابطه رهدار

ولي قلبي كه مي سوزد نخواهد راه بي غم را

 

 

+ دست نوشت هاي سیا در سه شنبه هشتم فروردین 1385 و ساعت 17:21 |